เบื้องหลังของจอมโจร H และ Y ผู้เลื่องชื่อนั้นเป็นใคร ก็ยากที่จะคาดเดา แต่พวกเขาเปรียบเสมือนอัศวินขี่ม้าขาวที่มาช่วยผู้ยากไร้ในยามที่ปากท้องกำลังหิวโหย ผู้คนทั่วทุกมุมโลกต่างโจษจันถึงความเป็นโจรใจบุญของพวกเขา แต่ไม่มีใครคาดเดาได้ว่าพวกเขามีจุดประสงค์อันใดที่กระทำ “การปล้น” นอกจากความใจบุญ

ชีคเรย์ฮาน-รัตติกัลยา (ชีคแฝดผู้พี่กับสาวไทยผู้ถูกลวง)

“ในที่สุดฉันก็จับเธอได้ นางกวางน้อยแสนสวย”

“คุณ! ผู้ชายชุดดำคนนั้น คนที่อยู่ในกระโจมนั่น” สาวน้อยตาเบิกค้าง ร่างบางสั่นระริกอย่างหวาดผวา นี่เขาคงไม่ฆ่าเธอทิ้งหรอกนะ ที่เธอเข้าไปล่วงรู้ความลับของเขา

“ใช่ ฉันเอง” ชีคหนุ่มยื่นมือออกไปเชยคางมนขึ้น มองเห็นแววตาหวานสั่นไหวอย่างหวาดกลัว ดวงตาคมหลุบมองเรียวปากจิ้มลิ้มสีระเรื่อ ก่อนลดใบหน้าลงต่ำจนปากหนาแทบจะชิดเรียวปากอิ่ม “อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ ฉันไม่ใช่ฆาตกรซะหน่อย ฉันคือชีคเรย์ฮาน คนที่เธอต้องทำหน้าที่บำเรอความใคร่ให้กับฉัน...จำไว้”

ชีคเรย์ยาช-นรีกระจ่าง (ชีคแฝดผู้น้องกับสาวไทยผู้คลั่งไคล้)

“เธอชอบฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ ถ้างั้น...ฉันขออะไรเธออย่างนึงได้ไหม”

“ได้สิ คุณต้องการอะไร นรีให้คุณได้หมด ขอเพียงแต่ให้นรีได้อยู่ใกล้ๆ คุณ”

เรย์ยาชหรี่ตาลงกระตุกมุมปากเรียวขึ้นยิ้มเย็น มือใหญ่ตวัดร่างแน่งน้อยให้ล้มลงบนตัก

“นอนกับฉันสิ ถ้าเธอยอม ฉันจะอนุญาตให้เธออยู่ที่นี่ด้วย”

เรย์ยาชกระซิบข้างๆ หู มือใหญ่ยกขึ้นจงใจผลักร่างนุ่มให้เอนพิงอกกว้างด้วยการประคองปทุมอวบและออกแรงดันเพียงเล็กน้อย เรียกเลือดในกายสาวน้อยวัยใสให้เดือดพล่าน ลมหายใจหอบระโหยติดขัดเหมือนคนใกล้จะจมน้ำ