“โถ...แม่หนูน้อย อยากรู้จริงจริ๊ง เธอคิดจะทำตัวไร้เดียงสาแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่ ถ้าไม่เจอเจ้าชายในฝันจริงๆ ขนาดจูบแรกยังไม่ยอมจะเสียเลยใช่มั้ย?” นลินีหยิกแก้มเพื่อนสาวเบาๆ อย่างแซวๆ
“ไม่แน่หรอกนะ” รุจิราเอ่ยขึ้นเมื่อไม่เห็นเพื่อนสาวแสนอินโนเซ้นส์เอ่ยปากว่ากระไร “คืนนี้ เธออาจจะมีโอกาสเจอเจ้าชายในฝันในผับที่เราไปเที่ยวก็ได้ ฉันว่า...เธอไปเปลี่ยนชุดเสียหน่อยดีมั้ย? เกิดเธอมีโอกาสเจอเจ้าชายในฝันของเธอเข้าจริงๆ เขาเห็นเธอในสภาพนี้เข้า เขาคงจะรับเธอไม่ได้หรอก”
“ไม่มีทางหรอกย่ะ” พรรษลดาสั่นหน้าดิกขณะก้าวขึ้นนั่งบนเบาะหลังของรถยุโรปคันงามซึ่งเป็นพาหนะของนลินี “ฉันไม่มีทางเจอเจ้าชายในฝันในสถานที่แบบนั้นร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะผู้ชายในสเป็คของฉันต้องไม่เที่ยวกลางคืนย่ะ”
รุจิราซึ่งก้าวขึ้นนั่งบนรถเคียงข้างกับนลินีที่เป็นผู้ขับเหลียวสบตากับเพื่อนสาวเจ้าของรถก่อนจะหัวเราะให้กันเบาๆ แล้วนลินีก็กล่าวทิ้งท้ายก่อนจะค่อยๆ พารถเคลื่อนออกจากที่ว่า
“ของแบบนี้มันเป็นเรื่องของพรหมลิขิตย่ะ คู่กันแล้วก็ไม่แคล้วกันหรอก...จำไว้”
|
